Na de tragische dood van Romeo en Julia spreekt de Vorst van Verona het epiloog van het stuk. Hij staat over de levendeloze lichamen van de jonge liefdes en spreekt de ruzievoerende Montague- en Capulet-families, alsook het publiek, toe.
Het epiloog transformeert de particuliere tragedie in een publieke afrekening. Het benadrukt het centrale thema van het stuk: dat liefde en verzoening kunnen ontspruiten aan de duisterste haat, maar alleen tegen een vreselijke prijs. De laatste woorden van de Vorst klingen na als een waarschuwing, de morele reikwijdte van het stuk uitstrekend boven het toneel in het leven van de toeschouwers.