In Julius Caesar Act 2, Scene 1, onthult Brutus' monoloog zijn ware gevoelens niet over Caesar, maar over zijn vrouw, Portia. Hij uit diepe angst en schuld over het deelnemen aan de complotmoord, vreesend de gevolgen voor hun relatie en haar welzijn.
Deze moment vermenselijkt Brutus, tonend de persoonlijke prijs van politieke actie – zijn liefde voor Portia strijdt met zijn gevoelde plicht tegenover Rome.