Willy Loman's tragedie ontvouwt zich door onderling verbonden thema's die de mid-eeuwse Amerikaanse pathologie diagnosticeren.
Willy gelooft persoonlijkheid + populariteit = succes. Hij verward "goed geliked" zijn met competentie, charisme met karakter. Het stuk blootstelt de Droom's hohle belofte: een systeem dat de loyale (Willy, 36 jaar bij Wagner) afkeert en de roekeloze beloont. Biff's inzicht — "I'm a dime a dozen, and so are you" — verplettert de mythe.
Willy meet waarde in apparaten (koelkast, auto), verzekeringsuitkeringen, en Biff's potentiële inkomsten. Linda's "attention must be paid" smeekt om menselijke waardigheid buiten economische nut. De rubberen slang (zelfmoordpoging) en levensverzekering ($20.000) maken de dood een transactie — Willy's laatste "verkoop."
Willy heeft geen zelf los van "handelaar." Pensioen = uitwissing. Biff's crisis: "I'm not a leader of men... I'm one dollar an hour." Het stuk vraagt: Kun je jezelf kennen buiten de spiegel van het kapitalisme?
Willy's zelfmoord wordt geframeerd als liefde (verzekering voor Biff) maar functioneert als verlating. Linda's laatste "We're free... we're free" (hypotheek afbetaald) is verdevastende ironie — vrijheid gekocht met een echtgenoot/vaders leven.
Miller schreef een "tragedie van de gewone man." Willy is geen koning — hij is elke werker die het systeembelofte geloofde en weggegooid werd. Het stuk weigert makkelijke schurken; het systeem is de antagonist.