Kenmerken van Neoclassiek Drama: Rede, Regels en de Drie Eenheden
Neoclassiek drama (17e–18e eeuw, Frankrijk → Europa) herleefde Griekse/Romeinse idealen via Franse theoreticus (Corneille, Racine, Molière, Boileau).
Kernprincipes
- Navolging van klassieke modellen: Eenheid, fatsoen, waarschijnlijkheid
- Rede boven emotie: Logica regeert plot; passie gecontroleerd
- Drie Eenheden (uit Aristoteles via Castelvetro):
- Tijd: ≤24 uur
- Plaats: Enkele locatie
- Actie: Eén hoofdplot, geen subplots
- Fatsoen: Stijl past bij rang/onderwerp; koningen spreken vers, dienaren proza
- Poëtische rechtvaardigheid: Deugd beloond, kwaad gestraft; morele helderheid
- Vijf-act structuur: Stijf expositie→complicatie→climax→valactie→denouement
- Genre zuiverheid: Tragedie/komedie gescheiden; geen tragicomedie
- Verheven dictie: Alexandrijnen (Frans), heroïsche couplets (Engels)
Engels Neoclassicisme
Dryden, Pope, Addison; later verworpen door Romantici (Wordsworth, Coleridge) om "kunstmatigheid."