Handeling 4, Toneel 5 (Verpleegkundige ontdekt Julia's "lichaam"):
"Maar al zo spoedig als de al-verheugde zon
In het verste oosten zou beginnen te trekken
De schaduwgordijnen van Aurora's bed."
Allusie aan Aurora, Romeinse godin van de dageraad – personificerend zonsopgang als een slaper die wakker wordt. Het beeld: nacht als gordijnen getrokken over Aurora's bed; dageraad als de gordijnen openen.
De verpleegkundige spreekt deze regels in rouw, niet poëzie – ze heeft Julia's "lijk" ontdekt. De mooie klassieke allusie contrasteert wreed met de gruwelijkheid die ze getuigt. Shakespeare gebruikt de onbewuste poëzie van de verpleegkundige om de tragedie te verhogen: zelfs in verwoesting reikt taal naar schoonheid.