Hamlets zelfmoordgedachten zijn geen enkele impuls maar een convergentie van vijf crises, elk de afgrond verdiepter gravend.
Zijn vader sterft; zijn moeder trouwt met de oom binnen weken. De hof's feestelijke toon ("the funeral baked meats / Did coldly furnish forth the marriage tables") spot met zijn rouw.
Denemarken is een gevangenis van corruptie: moord, incest, spionage. Hamlets filosofie ("there is nothing either good or bad but thinking makes it so") instortt bij confrontatie met objectief kwaad.
"To be or not to be" (3.1) is geen melodrama—het is een rigorese risicoanalyse. De "dread of something after death" (het onbekende) houdt zijn hand tegen. Hij vreest verdoemenis meer dan lijden.
De Geest eist wraak; Hamlets intellect eist bewijs; zijn geweten schrikt voor moord. Hij zit vast tussen vaderplicht en morele wet—onactie kweekt schuld, actie riskiert verdoemenis.
Ophelia spioneert voor Polonius; Rosencrantz en Guildenstern spioneren voor Claudius; Horatio houdt van hem maar kan de last niet delen. Hij denkt alleen.
Hamlet verwerpt uiteindelijk zelfmoord niet uit hoop maar uit besluiten: "The readiness is all" (5.2). Hij kiest actie—hoe fataal ook—boven zelfvernietiging. De tragedie is dat zijn actie iedereen die hij liefheeft doet sterven, inclusief zichzelf. Maar hij sterft handelend, niet toegevend.