In Handeling 2, Toneel 1 spot Mercutio Romeo: "Romeo! humours! madman! passion! lover! / Appear thou in the likeness of a sigh... / Speak but one rhyme, and I am satisfied; / Cry but 'Ay me!' pronounce but 'love' and 'dove'; / ... / The ape is dead, and I must conjure him."
"Conjuring" is hier metaforisch. Mercutio beschuldigt Romeo ervan liefde als een soort magie of illusie te gebruiken – een vals, geïdealiseerd beeld van Rosaline's schoonheid en waardigheid te toveren terwijl hij het niet echt voelt. Romeo is "onder een spreuk," hij speelt de rol van de Petrarchanse minnaar in plaats van echte passie te ervaren. Mercutio, de anti-romantische realist, kijkt door de optredens heen.