Antigone duikt op als de meer morele figuur in Sophocles' tragedie. Hier is waarom.
Antigone gehoorzaamt de ongeschreven wetten van de goden (begrafenisriten); Creon heft zijn decreet boven de goddelijke wil.
Ze riskert de dood om haar broer Polynices te eren; Creon offreert familie (Haimon, Eurydike) voor politieke controle.
Antigone accepteert bewust de gevolgen voor gerechtigheid; Creon weigert raad tot de catastrofe hem dwingt.
Antigone handelt voor anderen (broer, goden); Creon's stijfheid komt van ego en angst voor zwakte.
Antigone's vastberadenheid wankelt niet. Creon's inzicht komt pas na de dood van zoon en vrouw – te laat.
Terwijl Creon burgerlijke orde vertegenwoordigt, is zijn morele mislukking het prioriteren van de staat's imago boven zijn ziel. Antigone's tragedie is edel; Creon's is verspilling.