De openingsstrofen brengen een centraal thema over: menselijke onverzadibaarheid. Mensen zijn nooit tevreden met wat ze hebben, en streven permanent naar meer. Beelden van de "cirkelende zee", "cirkelende hemel" en "cirkelende zon" roepen eindeloze, cyclische begeerte op. De metafoor van een "koorts" suggereert dat deze honger consumerend, ongewild en moeilijk te controleren is – een onrustige toestand die de menselijke ervaring definieert.