In tegenspraak met de gangbare veronderstelling, begint Sophocles' Antigone niet met een heerser die zijn onderdanen toespreekt. Er is geen Creon op een podium, geen proclamatie aan de burgers. In plaats daarvan begint het spel in media res – met een privé, dringend gesprek tussen twee zusters buiten de paleispoorten, voor de dageraad.
Antigone en Ismene spreken in gedempte tonen over hun broers' doden, het nieuwe edict, en de onmogelijke keuze die voorligt. Deze opening bereikt verschillende dingen:
Creon's eerste intrede komt later (Scene 1), wanneer hij het decreet formeel aankondigt aan de Koor van Thebaanse oudsten. Maar de echte opening van het spel behoort toe aan Antigone en Ismene: twee vrouwen, een vastberadenheid, een vrees, staand in het donker waar de staat hen nog niet kan zien – nog.