'Two households, both alike in dignity' (Prolog, regel 1).
In één enkele jambische pentameter juxtaponeert Shakespeare de Montagues en Capulets: gelijk in rang, rijkdom en eer – toch gesloten in een 'oude ruzie' die hen dodelijke vijanden maakt. De symmetrie van de formulering ('both alike') benadrukt de tragedie: de ruzie gaat niet over verschil maar over gelijkheid als wapen. Elke daaropvolgende botsing – straatstrijd, balkonschwur, dubbele zelfmoord – vloeit voort uit deze structurele ironie.