Parados (Grieks: parados, "binnentreding") duidt het eerste inkomstslied van het koor in de Griekse tragedie en komedie aan. Deze koorzang stelt doorgaans de mythologische achtergrond van het stuk vast, zet de emotionele toon, en biedt reflecterende commentaar op de handelingen die volgen. Het is een structurele ademhaling – een moment van collectieve getuigenis voordat het individuele drama versnelt.
In de hedendaagse conversationele analyse beschrijft een "parados-moment" een pauze voor reflectie – wanneer deelnemers stoppen om na te denken over wat gezegd is voordat ze doorgaan. Als zijn theater-voorouder fungeert deze conversationele parados als een cognitieve en emotionele ademhaling: een ruimte waar betekenis consolideert, antwoorden vormen, en de traject van het gesprek kan schuiven.
Beide manifestaties – de ene koorachtig en theaterachtig, de ander interpersoonlijk en cognitief – functioneren als structurele ademhalingen voor contemplatie. Het Griekse koor sprak het geweten van de gemeenschap; de conversationele pauze laat het individueel geweten meekomen met de uitwisseling. In elk geval weerstaat de parados haast, insistierend dat sommige waarheden stilte vereisen voordat spraak mogelijk is.