In Handeling 2, Toneel 2, verblijdt Hamlet zich aan de speler zijn vermogen om te huilen voor Hecuba – de Trojaanse koningin die getuige was van Priams slachting en Trojes val. Hamlet vraagt:
"Wat is Hecuba voor hem, of hij voor Hecuba,
Dat hij voor haar zou huilen?"
De allusie spiegelt Hamlets eigen rouw (moord op vader, hertrouwing moeder) en benadrukt zijn onhandelingsgezindheid: een acteur voelt passie voor een mythische koningin; Hamlet, met echte reden, uithuiveren. Het onderstreept zijn zelfwrok en het thema van optreden versus authentiek gevoel.