Antigone aanvaardt haar vonnis niet passief. Toen Creon haar veroordeelt om levend begraven te worden voor het begraven van Polyneices, betoogt zij actief tegen hem in een beroemde confrontatie (Scène 4 / Antigones verdediging). Zij argumenteert:
Creon weigert toe te geven. Het vonnis blijft staan. Maar Antigones toespraak verschuift het morele zwaartepunt van het stuk: zij wordt de legitieme autoriteit; hij de tiran. Haar verzet is het ethische hart van het stuk.