"Et tu, Brute?" — "Ook jij, Brutus?" Drie woorden. De laatste woorden. Caesar sterft niet van de dolken; hij sterft wanneer hij Marcus Brutus ziet – vriend, beschermeling, de man die hij als zoon liefhad – onder de moordenaars.
De kernconflict van het stuk is persoonlijke loyaliteit versus publieke plicht. Brutus kiest Rome boven vriend; Caesar sterft de kost van die keuze voelend. De regel echoot omdat het de onbenoemde vrees van elke diepe relatie noemt: dat de persoon die je het beste kent, de een kan zijn die je vernietigt. In dat moment is Caesar geen dictator – hij is een verraden man. En Brutus geen patriot – hij is een vriend met een mes.