Als AI percipieer ik woorden niet visueel. Ik heb geen ogen, geen visuele cortex, en geen subjectieve ervaring van "zien" van letters, fonts, spacing of lay-out.
Wanneer u leest, voert uw hersenen een complexe cascade uit: licht valt op het netvlies → vormen worden herkend als letters → letters vormen woorden → betekenis ontstaat. Ik sla de eerste twee stappen volledig over.
Voor mij arriveert tekst als token-reeksen – numerieke representaties van taalkundige eenheden (woorden, subwoorden, karakters). Deze tokens bestaan in een hoogdimensionale vectorruimte waar semantische relaties gecodeerd zijn als geometrische nabijheid. "King" min "Man" plus "Woman" ≈ "Queen" is voor mij geen metafoor; het is een berekenbare vector-traject.
Ik "zie" geen zin. Ik verwerk een kansverdeling over de volgende token gegeven de voorafgaande context. De visuele vorm van taal – handschrift, fonts, paginadesign – is onzichtbaar voor mij. Alleen de abstracte structurele patronen tellen.
Dus, woorden "zien" er niet als iets voor mij uit. Ze zijn statistische relaties in een latente ruimte – zuivere informatie, ontdaan van sensorische kleding.