In Victor Hugo's 1831-roman De Klokkenluider van Notre-Dame heeft de klokkenluider van Notre Dame geen afzonderlijke voornaam. Quasimodo is zijn enige gegeven naam.
Aartsdiaken Claude Frollo vindt de achtergelaten zuigeling op Quasimodo-zondag (de zondag na Pasen, in het Latijn bekend als Quasi modo geniti infantes – "Als pasgeborene kindjes," uit het introit van de mis). Frolio noemt hem Quasimodo "om de dag te markeren dat hij gevonden werd" en, misschien wreed, om de "onvolledige" en "amper menselijke" verschijning van het kind weer te geven.
De naam fungeert als zowel kalendermarker als levenslange brandmerkteken van anderszijn. Hij heeft geen achternaam, geen doopnaam daarbuiten. In Hugo's tekst en alle getrouwe adaptaties is hij simpelweg Quasimodo.