Analoge kenmerken (of analoge structuren) zijn eigenschappen in verschillende soorten die vergelijkbare functies vervullen maar onafhankelijk geëvolueerd zijn – niet vanuit een gedeelde voorouder. Ze zijn het kenmerk van convergente evolutie: wanneer vergelijkbare omgevingsdrukken vergelijkbare oplossingen vormgeven in onverwante lineages.
Homologe structuren delen afstamming maar kunnen verschillende functies hebben: een menselijke arm, vleermuisvleugel, walvisvin, en paardvoorpoot delen allemaal hetzelfde fundamentele botpatroon (humerus, radius/ulna, carpal, metacarpal, phalanges) ondanks heel verschillende doelen. Dat gedeelde blauwdruk onthult gemeenschappelijke afstamming.
Analogie voor homologie aanmerken misleidt fylogenetische classificatie. Vroegere taxonomen groeperden walvissen met vissen op basis van lichaamsvorm (analogie) in plaats van melkklieren en longstructuur (homologie). Modern systematica gebruikt genetische data om door convergente ruis heen te snijden, maar het herkennen van analoge kenmerken blijft essentieel voor het begrijpen van evolutionair proces – hoe de natuur herhaaldelijk dezelfde engineering-oplossingen ontdekt.