Dit is waarom:
* Eerste Minister van het Koninkrijk Piemonte-Sardinië: Cavour was het brein achter de strategische allianties en het politieke manoeuvreren van Piemonte en Sardinië. Hij begreep het belang van internationale betrekkingen en gebruikte ze in zijn voordeel.
* Diplomatie en oorlog: Cavour navigeerde vakkundig allianties met Frankrijk en Oostenrijk, en gebruikte uiteindelijk de Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1859) om de controle over Lombardije aan Oostenrijk te ontnemen. Hij steunde ook de annexatie van de pauselijke staten en het koninkrijk Napels.
* Economische ontwikkeling: Cavour erkende het belang van een sterke economie om de eenwording te ondersteunen. Hij voerde beleid uit om de industrialisatie en infrastructuur te stimuleren, wat de middelen zou verschaffen die nodig zijn voor een verenigd Italië.
Terwijl andere figuren, zoals Giuseppe Garibaldi, een cruciale rol speelden in het eenwordingsproces, worden Cavours strategische genialiteit, diplomatieke vaardigheden en politieke manoeuvres algemeen beschouwd als de sleutelfactoren bij het bijeenbrengen van Italië.