Antigone schendt Creons edict om Polynices te begraven gedreven door drie verweven overtuigingen:
Onwrikbare plicht tot haar broer. Bloedband overstijgt politieke aanduiding van "verrader." Zij zegt: "Ik ben geboren om in liefde deel te nemen, niet in haat."
Goddelijke wet (nomos van de goden) schrijft begrafenis voor; menselijke wet (nomos van de staat) kan het niet overwinnen. De ongeschreven, onwrikbare tradities van de goden zijn hoger dan elk koninklijk besluit.
Ze stelt geweten boven tirannie. Haar daad vraagt: Wat zijn de grenzen van gehoorzaamheid? Wanneer wordt wet onrecht? Ze sterft niet alleen voor Polynices, maar voor het principe dat sommige wetten hoger zijn dan de staat.
Morele moed in het aangezicht van de dood. De conflict tussen persoonlijke integriteit en staatsmacht. En de tragische kost van een heerser die zijn wil voor gerechtigheid mist.