Chinese poëzie gaat duizenden jaren terug. De gouden eeuw is de Tang-dynastie (618-906). Keizers waren vaak zelf dichters en stimuleerden de kunst. Uit deze tijd en later (Song-dynastie 906-1279) ontstonden vormen als Lǜ-shī (Shi), Juéjù, Cí, Ge en Fu.
De grootste Chinese poëzie werd in de Tang-tijd geschreven: vrede, welvaart, kunstbevordering. Drie grote namen:
Versvorm uit een vierregelige basis (Shi Jing). Ontwikkeld in de Tang, maakte veel dichters beroemd. Gecategoriseerd in vijf- of zevenwoordenregels, met rijn op de even regels.
"Gereguleerde vers": striktere regels. Acht regels = twee kwatrijnen. Rijmschema verplicht, maar 1-2 regels mogen afwijken. Bekende dichter: Jin Changxu (Tang).
Ontstonden in de Song-dynastie. In tegenstelling tot Shi: oneffen regelmatige lengtes, als liedteksten bedoeld. Bekende auteur: Li Qingzhao.
Ook te zingen. Piek in de Song. Bekende dichters: Su Shi, Li Qingzhao, Xin Qiji, Lu You.
Volksliederen. Professionals zetten ze in elaborate liederen voor het hof. Ge en Cí lijken sterk op elkaar.
Meest moeilijke vorm. Parallelle couplets van variabele lengte. Risico: onherkenbare woorden, onpopulair bij publiek.