In diepe schaduwen waar woorden eens hun vlucht namen,
Weven excuses een web, waarheid en licht verhullend.
Als dieven in de nacht, stelen ze de kans,
Om zichzelf te confronteren en een tweede blik te durven.
Zo fluisteren ze zacht, met betoverende gratie,
Van redenen waarom we dwalen, en niet durven te kijken
Naar onze eigen tekortkomingen, de fouten die we verbergen,
In hun omarming, verantwoordelijkheid geweigerd.
Maar ze zijn zwak, deze mantels van zelfbedrog,
Want de waarheid komt boven, en de afrekening volmaakt
Wacht in de schaduwen die ze creëren,
Een afrekening die we niet kunnen laten verdampen.