Een veelvoorkomend verwarringspunt in Robert Frost's geliefde gedicht "Nothing Gold Can Stay" betreft de hoofdletter van het woord "Eden." In de autoritatieve tekst kapitaliseert de spreker het niet. De regel leest als een voortzetting van de natuurlijke beeldvorming, niet als een eigennaam verwijzing.
Nature's first green is gold,
Her hardest hue to hold.
Her early leaf's a flower;
But only so an hour.
Then leaf subsides to leaf.
So Eden sank to grief,
So dawn goes down to day.
Nothing gold can stay.
Hier fungeert "Eden" metaforisch, voorstellend de oerstaat, perfecte toestand van natuur voor de val – parallel aan het gedicht's thema van onvermijdelijke vergankelijkheid. De kleine "e" benadrukt deze universele, strikt niet-bijbelse allusie.