Modern drama omvat diverse grote stromingen, elk met eigen esthetiek en filosofie. Ze overlappen vaak en hebben gezamenlijk hedendaags theater gevormd.
Vertegenwoordigt het leven zoals het is—ongepolijste taal, diverse personages, authentieke settings. Ibsen, Tsjechov, Strindberg.
Uitbreiding van realisme: benadrukt omgeving en erfelijkheid als deterministische krachten. Focus op arbeidersklasse, wetenschappelijke objectiviteit. Zola, Hauptmann.
Gebruikt symbolen (objecten, personages, acties) voor abstracte ideeën. Meerdere interpretatielagen. Maeterlinck, Yeats, vroege Lorca.
Subjectieve voorstelling van innerlijke toestanden door vervormde taal, personages, settings. Kaiser, Toller, O'Neill (vroeg).
Grijpt naar het onbewuste: droombeelden, non-lineair verhaal, irrationele juxtaposities. Artaud, Breton, latere Lorca.
Verwerpt traditionele plot/personage/betekenis. Gebruikt humor en satir om existentiele zinloosheid te verkennen. Beckett, Ionesco, Genet, Pinter.
Deze stromingen zijn geen opeenvolgende dozen; ze zijn lenzen. Een enkel hedendaags stuk kan realistische dialogen, expressionistische verlichting, absurde structuur en symbolische requisieten gebruiken—allemaal tegelijk.