Sophocles' Antigone wordt gedreven door een web van vergrendelde conflicten. Hier zijn de vijf primaire botsingen:
Antigone negeert Creon's verbod op begrafenis van haar broer Polynices (bestempeld als verrader). Zij apeleert aan goddelijke wet; Creon handhaaft staatswet.
Ismene stemt initieel toe te helpen maar trekt zich terug uit vrees. Antigone beschuldigt haar van lafhartigheid en ongetrouwheid, verdiept hun zusterscheuring.
Haemon, Creon's zoon en Antigone's verloofde, smeekt om genade. Creon weigert, dwingt Haemon te kiezen tussen liefde en filiaal plicht—een keuze die in tragedie eindigt.
De Thebaanse oudsten steunen initieel Creon maar herkennen geleidelijk zijn onrecht, waarschuwen hem tevergeefs toen de crisis escaleert.
Creon's weigering Polynices te begraven schendt chthonische wet. Goden straffen via zelfmoorden van Haemon en Eurydice, vernietigend Creon's huis.
Samen verkennen deze conflicten de spanning tussen individueel geweten en staatsautoriteit, goddelijke wil en menselijke hoogmoed.