Tijdens verschillende bloedige dagen in september 1792 werd Parijs getroost door een van de duisterste hoofdstukken van de Franse Revolutie. Gewone burgers, nationale gardisten en politieke extremisten vlogen de gevangenen van de stad binnen, sleepten duizenden gevangenen – velen gewone criminelen, priesters en politieke gevangenen vals gelabeld als contrarevolutionairen – en slachtten hen in behelpen tribunalen. De Septembermoorden waren geen door de staat goedgekeurde executies; het was mobgeweld met een laagje revolutionaire gerechtigheid.
De moorden ontstonden niet uit een vacuüm. Drie krachtige krachten kwamen samen:
Revolutionaire leiders als Marat en Danton hadden maandenlang Parijzense menigten opgebrand met waarschuwingen voor verraders binnen. Hun kranten en toespraken schilderden elke gevangene als een potentiële moordenaar die klaar stond patriotten de keel door te snijden.
Eind zomer 1792 naderden Pruisische en Oostenrijkse legers Parijs na de beruchte manifest van de Hertog van Brunswick die "voorbeeldige wraak" dreigde als het koninklijke huis gevaar liep. De stad voelde zich belegerd, en de gevangenen – gevuld met "vijanden van de revolutie" – leken een vijfde kolom die klaar stond te staken.
Veel Parijzenaren hadden geliefden verloren aan de vroege opstanden van de revolutie of aan de oorlog. De moorden werden een vat voor verdriet en woede, gericht op handige doelen die zich niet konden verdedigen.
De Septembermoorden markeerden het definitieve einde van de gematigde fase van de revolutie. De constitutionele monarchie was al sterfziek; deze moorden begroef haar. Wat volgde was de Terreur, de opkomst van het Comite van Openbare Veiligheid, en uiteindelijk de opkomst van Napoleon Bonaparte. De revolutie had zijn eigen kinderen gegeten, en de honger groeide alleen.