De koor (Grieks choros = "dans, groep") is een collectief personage dat meerdere structurele, thematische en emotionele functies vervult over dramatische tradities heen.
Het koor voelt wat het publiek zou moeten voelen — angst, mededogen, ontzag, gruwel. Hun odes modelleren de ideale toeschouwerreactie.
Ze interpreteren actie, verbinden met mythe/geschiedenis, articuleren thema's. Stasima (kooredes) zijn filosofische pauzes: "Vele wonderen, maar geen wonderbaarders dan de mens" (Antigone Ode 1).
Vullen temporele gaten, rapporteren offstage geweld (Griekse conventie: geen doden op toneel), overgang scènes. "Tijd verstrijkt; het schip arriveert."
Vertegenwoordigen gemeenschappelijke waarden, normen, oordeel. In Antigone steunen oudsten initieel Creon (orde), dan vragen (exces), uiteindelijk rouwen (tragedie).
Verhogen spanning door voorspelling, klaging, gebed. Hun angst versterkt publieksschema. Finale ode leidt vaak cathartische vrijlating.
Griekse tragedie eindigt met koorgeneralisatie: "Wijsheid is de hoogste... hoogmoed brengt ruine." Frameert het bijzondere als universele les.
Zang, dans, kostuum, masker — het koor is theater's muzikale/kinetische oorsprong. Hun aanwezigheid maakt het evenement ritueel, niet alleen narratief.
Contrasteren individuele protagonist met collectieve wijsheid/dwaasheid. Antigone's zekerheid vs. Koor's wankelen.
Het koor maakt tragedie communautair — privé lijdend getuige, geoordeeld en betreurd door het lichaam politic.