In Sophocles' Antigone ontkent Creon (niet Polynices — Polynices is de onteerde broer) begrafenis aan de Argolische indringer. Zijn motieven zijn een giftige cocktail van politiek calculatie, persoonlijke onzekerheid en autoritaire ideologie.
Polynices leidde het Argolische leger tegen Theben. Creon, net gekroond na de wederzijdse slachting van de broers, moet gezag vestigen. Begrafenis ontzeggen aan de "verrader" signaleert: verrading wist verwantschap uit. Het is afschrikking tegen toekomstige rebellen.
Creon is een onverwachte opvolger — niet vooraf aangewezen opvolger. Zijn neven (Eteocles, Polynices) waren de koninklijke lijn. Hij overcompenseert met rigiditeit: "Niemand zal de vijand eren." Vrees om zwak te lijken drijft tot excess.
Creon identificeert heerschappij met onbuigzame wet: "De staat is de koning." Compromis = instorting. Hij kan niet onderscheiden tussen wet en zijn wil. Polynices' lijk wordt de toetscase.
Antigone's verzet is dubbel bedreigend: zij is een vrouw en familie. Creon: "Liever vallen door een mans hand dan zwakker dan een vrouw genoemd worden." Haar gehoorzaamheid zou zijn autoriteit valideren; haar verzet emasculereert hem publiekelijk.
Creon claimt goddelijke sanctionering: "Zeus haat de arrogante." Maar Tiresias onthult dat de goden begrafenis vereisen. Creons "vroomheid" is zelfdienende projectie.
Officiële rationale: martelarschap voorkomen, dissidentie ontmoedigen, burgerschap definiëren door loyaliteit. Maar het beslist creëert de martelaar (Antigone) en dissidentie (Haemon, Tiresias, Chorus).
Creons "kracht" vernietigt zijn gezin (Antigone, Haemon, Eurydice dood) en legitimiteit. De onteering die hij afdwingt wordt zijn eigen smaad. Het stuk blootlegt het paradox van de staat beveiligen door de morele fundamenten te schenden.