Fragment uit Boy Willie en Doaker in August Wilson's The Piano Lesson (Act 1, Scene 2):
BOY WILLIE: Je zei dat je het altijd zou beschermen. Je zei dat het geen betere thuishad dan hier onder ons. Wat ga je er nu mee doen? Wat heb je er nog voor nodig?
DOAKER: Ik zei dat ik het naar Monroe County aan de rivier zou brengen.
BOY WILLIE: (Rammelend) Monroe County aan de rivier? Waarom wil je naar Monroe County? Er is niets dan katoen daar.
DOAKER: (Opstaand) Katoen! Katoen heeft me vernield. Elke hectare die ik bezat, elke zaad die ik zaaide, dat katoen heeft me vernield.
BOY WILLIE: Wie heeft het vernield?
DOAKER: De duivel! De duivel heeft het vernield. Ik heb hard gewerkt... maar de duivel wachtte daar buiten in Monroe County aan de rivier.
BOY WILLIE: Hoe komt dat?
DOAKER: De wormen. Bollworms, snijworms, legerworms... Net als ik dacht dat ik een dollar zou maken, kwamen ze. Kon het bijna niet snel genoeg plukken. Het lag er en rottte.
BOY WILLIE: Maar katoen heeft alles wat je kan willen, al het geld dat je ooit kunt gebruiken. Het maakt niet uit wat, ik kon altijd bij dit piano komen. Het maakte me nooit iets anders dan gelukkig... waarom speel je het niet eens – je gaf het piano op voor haar.
DOAKER: (Tegen zichzelf) Ik gaf het op voor haar, en toen ze wegging, was het weg.
Deze uitwisseling draait om het familiepiano – een gesneden erfstuk dat hun geschiedenis belichaamt – en de spanning tussen nalatenschap en overleven.