In de Engelse versie van 'Auld Lang Syne' (Robert Burns' Schotse gedicht uit 1788 op een traditionele pentatonische melodie) zijn de 'oude bekenden' onvergetelijk omdat het lied het onthouden ritualiseert.
Het lied wordt collectief gezongen (Oudejaarsavond, afscheiden, diploma-uitreikingen, begrafenissen). De melodie – pentatonisch, stapsgewijs, circulair – voelt onvermijdelijk, als herinnering zelf. Iedereen zingt dezelfde woorden, wat een tijdelijke gemeenschap van gedeelde nostalgie creëert.
Resultaat: De vrienden worden onvergetelijk omdat het lied het onthouden van hen een heilige, herhaalde rituelen maakt. Het gaat niet alleen om het verleden – het is de jaartelijkse/gelegenheidsmatige vernieuwing van de belofte: we zullen niet vergeten.