In het fragment uit Edgar Allan Poe's The Raven wordt de verteller verteerd door wanhoop. Hij gelooft dat hij nooit zal ontsnappen aan de pijn van zijn herinneringen aan Lenore, noch aan de hunterende aanwezigheid van de raaf die "Nevermore." herhaalt.
Deze overtuiging weerspiegelt zijn door rouw getekende psyche op dat moment – maar het hoeft niet permanent te zijn door het hele gedicht. De geestestoestand van de verteller oscilleert tussen hopeloosheid, wanhoopsvolles vragen en vluchtige rationaliteit. De raaf wordt een spiegel van zijn eigen onverminderd verdriet.
Poe gebruikt deze psychologische afdaling om te verkennen hoe rouw de geest kan fixeren op een enkele, sombere conclusie.