Pheasant v Warne (1922, King's Bench Division) is een fundamenteel Engels geval over politie zoekbevoegdheden en privacy.
PC Warne zoekde Pheasant's onroerend goed zonder mandaat, verdenkende gestolen goederen. Bewijsmateriaal werd in beslag genomen en gebruikt tegen Pheasant.
Pheasant argueerde dat de warloze zoeking zijn privacy schende; het bewijs moest uitgesloten worden.
De rechter oordeelde voor Pheasant: de zoeking was onwettig, en het bewijs ontoelaatbaar. Een huis is een "schuilplaats" die juridische autorisatie (mandaat) vereist voor binnenkomst.
De zaak blijft een aanhalingspunt in het balanceren van politiebevoegdheid en individuele rechten.