Drama begon in het oude Griekenland. Het woord "drama" heeft zijn wortels in Griekse woorden die "handelen" en "doen" betekenen. Een toneelstuk is een collaboratief proces, en de bestudering van drama omvat de studie van acteren, regie, schrijven, muziek en kunst. Geschiedenis, psychologie, en zelfs godsdienst hebben ook een deel in het begrijpen van drama.
Lang voordat de oude Grieken de werken van Aeschylus en Sophocles uitvoerden, was er al drama. Religieuze rituelen en volksvieringen over de hele wereld hebben elementen van het theater. Ze zijn de diepe wortels van drama.
Aristoteles verdeelde drama in zes elementen: personage, ideeën, taal, actie (plot), muziek, en spectacle. Aristoteles schreef ook over catharsis, de zuivering van emotie, als onderdeel van drama.
Drama wordt vaak vertegenwoordigd door maskers van tragedie en komodie. Tragedie en komodie delen veel kwaliteiten. Beiden omvatten conflict, maar de manier waarop dat conflict wordt opgelost is anders. Traditioneel eindigt tragedie in de dood van het hoofdpersonage of personages, terwijl komodie eindigt met vieren of huwelijk.
Er zijn veel subgenres van tragedie en komodie, en soms worden de twee gemengd. Dramedy, situatiekomodie, farsa, theater van het absurde, melodrama, hofdrama en satire zijn een steekproef van de typen drama.
Het Globe-theater, dat veel van Shakespeare's stukken uitvoerde, opende in 1599. De Elizabethaanse periode, toen Elizabeth I Engeland regeerde van 1558 tot 1603, zag mensen massaal naar stukken gaan.
Modern drama kan verdeeld worden in twee hoofdcategorieën – realisme en expressie. Realisme concentreert zich op de details van het dagelijks leven. Expressie is meer bezig met gevoelens en gebruikt innovatieve technieken om de binnenste levens van personages uit te drukken.